«به رسم انسانیت»؛ روایت چندصدایی هنر معاصر از ایران تا وین
پایگاه خبری سورنا: پروژه بینافرهنگی «به رسم انسانیت» (In the Manner of Humanity)، با عبور از قالب متعارف یک نمایشگاه گروهی، هنر معاصر را به بستری برای گفت‌وگو درباره انسان، دیگری و مسئولیت اجتماعی تبدیل کرده است؛ پروژه‌ای که مسیر خود را میان ایران و اروپا گسترش داده و در وین اتریش نیز در قالب ارائه‌ای در Maya Galerie Wien و وب‌سایت این گالری دنبال شد.
این پروژه که از ۳۱ مرداد تا ۱۳ آذر ۱۴۰۵ برابر با ۲۲ اوت تا ۴ دسامبر ۲۰۲۶ در قالب مجموعه‌ای از ارائه‌ها و نمایشگاه‌های پیوسته دنبال می‌شود، حاصل یک فراخوان یک‌ساله است که بیش از ۲۳۰۰ اثر را از هنرمندان ایرانی و بین‌المللی دریافت کرد. از میان این مجموعه، ۷۵ اثر برای هسته اصلی پروژه انتخاب شد؛ انتخابی که ساختار آن را از یک رویداد نمایشگاهی صرف، به پروژه‌ای مبتنی بر گزینش هنری، پژوهش، مشارکت و ارتباط میان جغرافیاهای فرهنگی متفاوت نزدیک می‌کند.
در بخش وین، آثار ریحانه آبرویی سیاهمزگی، زهرا زارعی، سمیرا صفاری، سیما مجدی، سحر حقانگی، سیده فهیمه سعادت‌پور، صدیقه فرهادی، فرزانه رضانیا، فائقه ستاره، فیروزه رضایی، فریبا شجاعی باغینی، مینا حسین‌نژاد چپکی، مسعود قربان‌زاده، مریم کاظمی، مریم شهبازی، نفیسه (لادن) مرادپولادی، هدیه شبیبان‌پور، هاجر وهاب‌زاده و یاسمن منهاج ارائه شد.
ساختار مفهومی پروژه بر مواجهه میان تجربه زیسته و پرسش‌های فلسفی هنر معاصر استوار است. انار، برگ زیتون، انجیر، چمدان قدیمی، پیکره انسانی پوشیده در پارچه سیاه، کاغذهای سرخ و کبوتر سفید، در کنار آثار هنرمندان، همچون نشانه‌هایی در یک فضای روایی گسترده عمل می‌کنند؛ فضایی که مفاهیمی چون هتروتوپیا، پدیدارشناسی، زیست‌جهان، دیگری‌سازی و «روح زمانه» را به تجربه معاصر انسان پیوند می‌دهد.
اهمیت پروژه تنها به ارائه آن در وین محدود نمی‌شود. «به رسم انسانیت» در ادامه، با شکل‌گیری نمایشگاه‌های هم‌راستا و مشارکت هنرمندان محلی، به شهرهای مختلف ایران گسترش یافته و بیش از ۳۰۰ اثر دیگر به این جریان افزوده شده است. این امتداد جغرافیایی، ساختاری شبکه‌ای ایجاد کرده که در آن هر شهر، خوانشی تازه از مفهوم انسانیت و نسبت هنر با جامعه ارائه می‌کند.
در این رویکرد، هنر صرفاً یک ابژه دیداری نیست؛ بلکه به رسانه‌ای برای گفت‌وگو، همدلی، مسئولیت اجتماعی و بازاندیشی در رابطه انسان با دیگری و جهان تبدیل می‌شود. «به رسم انسانیت» از همین منظر، تلاشی است برای ساختن روایتی چندصدایی از انسان معاصر؛ روایتی که در آن، مرزهای جغرافیایی نه پایان گفت‌وگو، بلکه نقطه آغاز مواجهه‌ای تازه میان فرهنگ‌ها و تجربه‌های مشترک انسانی‌اند.